برخاستن و خروج قائم آل محمّد عليهم السّلام است . » از ابن عباس نيز مثل آن را نقل كرده « 1 » و احتمال مىرود كه غرض آن حضرت ، تأويل رزق در آيه باشد به ظهور آن جناب كه به سبب نشر ايمان و حكمت و انواع علوم و معارف است كه حقيقت رزق و مدد حيات انسانى و عيش جاودانى است ؛ چنان چه طعام را در آيهء شريفهء فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ « 2 » تفسير فرمودند به علم و آن چه بعد از آن ذكر شده از حبّ و انگور و زيتون و نخل و بساتين و چراگاه و غيره ، به انواع علوم . در غيبت نعمانى « 3 » روايت شده است از امام باقر عليه السّلام كه فرمود : « در زمان آن حضرت حكمت داده مىشود به خلق تا به آنجا كه زن ، در خانهء خود ، حكم مىكند به كتاب خداوند و سنّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم . » يا آن كه مقصود تفسير « و ما توعدون » باشد ، يعنى : « آن موعودى كه به شما داده شده و جميع انبيا ، امّت‌هاى خود را به آمدن او وعده دادند ، آمدن آن جناب است چنان چه در زيارت آن جناب است : « السلام على المهدى الذي وعد اللّه به الامم ان يجمع به الكلم . » در يكى از زيارات جامعه است در اوصاف آن جناب : « و اليوم الموعود و شاهد و مشهود . » صد و چهل و هفتم : مظهر الفضائح صد و چهل و هشتم : مبلى السرائر اول را در مناقب قديمه و هدايه « 4 » و ثانى را در هدايه « 5 » از القاب آن جناب شمردند و از سير در سيرهء آن حضرت ، حقيقت اين دو لقب معلوم مىشود .

--> ( 1 ) . الغيبة ، ص 176 . ( 2 ) . سورهء عبس ، آيهء 24 . ( 3 ) . الغيبة ، ص 239 . ( 4 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 . ( 5 ) . همان .